Gekir en gefrons in Davos

Eén keer was ik in Zwitserland. Ik was veertien jaar en het gebeurde op gesubsidieerde wijze, met de Christelijke Mutualiteit. Ik herinner mij tien dagen regen, een grote muur tussen de jongens- en de meisjesafdeling, en geen Heidi om mee thuis te komen, maar een lat Toblerone en een plastieken Matterhorn in een sneeuwbol. Zwitserland wordt zwaar overroepen.

Anderen zijn enthousiaster en komen er ieder jaar terug. De Davos-gangers bijvoorbeeld. Die bestaan in verschillende soorten.

Onze eerste ministers behoren tot een eerste categorie. Elio Di Rupo en Kris Peeters waren in Davos om managers en bedrijfsleiders om het meest te behagen. Buitenlandse investeringen worden liefst in het eigen landsgedeelte binnengeharkt. Ze lijken wat dat betreft een beetje op panda’s, met de notionele intrestaftrek als bamboe. Di Rupo en Peeters beleefden de tijd van hun leven, daar vorige week in Davos. Ze hadden hun beste gezicht opgezet en liepen elke paar stappen wel een grote ceo tegen het lijf.

Ze gingen er fanatiek mee op de selfie, verzamelden verwoed visitekaartjes en twitterden tegen elkaar op dat het een lieve lust was. Als een tweet geluid kon maken, dan was het twee dagen lang gekir geweest. In beide landstalen, en ook in een soort Engels, waarmee Di Rupo zich in Davos behielp. Kreetjes van vreugde en verlangen, van verlekkerdheid en vrolijkheid. Alsof Heidi in hoogsteigen persoon rechtstreeks vanuit berg en dal binnen kwam gelopen, pardoes op hun power breakfast, begeleid door alpenhoorns en jodelende koeien. Onze beide eerste ministers waren aangrijpend hard in de wolken.

Daardoor zagen ze niet dat de stemming bij veel andere aanwezigen een beetje bedrukt was. Vooral bij de bedrijfsleiders, de Davos-gangers van het tweede type. Ze zijn superrijk en volgens het cliché eten ze daar dure kaviaar en drinken ze fijne champagne. In het echt doen ze dat ook, maar ze hadden deze keer wel zorgelijke rimpels in hun voorhoofd. Dat was de schuld van Oxfam, van Bono en ook wel van Paul Goossens, met zijn linkse praat altijd.

Eerst Oxfam. Aan de vooravond van het feest had deze ngo de ongelijkheid op de agenda gekatapulteerd. Dat gebeurde met een rake vergelijking: de 85 rijkste mensen ter wereld – dat is ongeveer het aantal mensen op een zondagochtend op het gras van een kleine tot middelgrote golfclub – bezitten evenveel als de 3,5 miljard armsten. Dat is de halve wereldbevolking.

Die Bono van U2, die altijd veel noten op zijn zang heeft en voor alles een pasje weet te bekomen, had het er de volgende dagen natuurlijk nog eens goed ingewreven. En op zaterdag was er dan Paul Goossens die Davos in deze krant een cynische farce noemde. Dat is voor discussie vatbaar. Er zijn misschien ook bedrijfsleiders met een hart, en er zijn er zeker met verstand. Extreme ongelijkheid is een probleem. Het is niet prettig om als bedrijfsleider in het journaal te zien dat je eigen bedrijf omsingeld wordt door mannen in een rode vuilniszak van de FGTB die palletten in brand steken. Maar het is niet alleen dat. Wereldwijd 85 smartphones kunnen verkopen, of 3,5 miljard, dat scheelt wel wat in de omzet en in de inkomsten. En een werkloze die zit te wachten tot er een uitkering langskomt, consumeert ook niet zoveel. Als iedereen in een kartonnen doos in het station slaapt, vallen er weinig zaken te doen in de wereld. Ook superrijken hebben er belang bij dat er wat gedaan wordt aan de ongelijkheid en de werkloosheid.

De rijkdom moet een beetje herverdeeld worden. Maar natuurlijk wel op gedoseerde wijze. Het kan niet het plan zijn om straks iedereen met de helikopter naar Knokke te vliegen. Zoveel plaats is er daar op Waikiki beach nu ook weer niet. Zoeken naar een gezond evenwicht blijft een moeilijke klus voor de elite van Davos.

Gelukkig was er dit weekend toch nog goed nieuws, althans voor in België gedomicilieerde bedrijfsleiders. Bij terugkomst hoorden ze over een uitgelekt rapport van Financiën, dat bewees dat er nooit eerder zoveel geldstromen tussen Belgische bedrijven en belastingparadijzen waren als vandaag. En in de krant lazen ze dat er bij de belastingen steeds minder controles gebeuren ten gevolge van de besparingen. Het was slim om naast de Toblerone toch ook nog een fles champagne mee te ritsen op de slotreceptie.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s