Van de radar

Ik heb het eens opgezocht. Een Boeing 777 is 64 meter lang en heeft een spanwijdte van dik 60 meter. Volgeladen weegt hij 300 ton. Ik wil maar zeggen: als u zoiets tegenkomt, gaat u er niet naast kijken.

Toch was er zo eentje ruim twee weken vermist, vol mensen aan boord. In deze tijden mogen we dat hallucinant vinden. We gaan ervan uit dat we alles kunnen terugvinden. Als ik mijn telefoon verlies, dan kan die overal in de wereld opgespoord worden met de app Find My iPhone. Find My Boeing moeten ze blijkbaar nog uitvinden.

Hoog in de kosmos valt de Belgische straatverlichting op. Via Google Satellite heb ik gezien dat het tijd werd om het dak van mijn auto te wassen. Pleeg ik een kleine tot middelgrote bankoverval, dan word ik door tientallen camera’s gefilmd, ook op het moment dat ik me veilig waan en de nylonkous van mijn hoofd trek. Ik fluister iets en de Amerikaanse veiligheidsdiensten hebben het gecapteerd.

Dat gewone stervelingen geen raad wisten met een Boeing die van de radar gleed, tot daar aan toe. Maar dat zelfs de mannen van de NSA in het duister tastten, is onthutsend. Osama bin Laden verstopte zich in een donker huis in Abottabad, Moammar Kadhafi verborg zich in een rioolbuis en Saddam Hoessein kroop stiekem in een gat in de grond. Ze werden allemaal gevonden. Nochtans zijn Bin Laden, Kadhafi en Hoessein kleiner van formaat dan een Boeing.

En daarom blijft dat grote vliegtuig in het nieuws. Omdat het zo ongewoon mysterieus is. We weten erg veel tegenwoordig en doen heel hard ons best om alles onder controle te krijgen. We zijn daar sterk in. En tegen de weinige risico’s die overblijven, sluiten we een verzekering af.

We hebben een polis tegen brand- en waterschade, en met een kleine opleg ook tegen beschadigingen door nucleaire accidenten. We verzekeren ons leven en ons overlijden, net als ellende veroorzaakt door huisdieren en kinderen, of ellende veroorzaakt áán huisdieren en kinderen. We verzekeren ons voor het geval we op reis gaan, en we verzekeren ons vooral ook voor het geval de reis niet doorgaat. Als we een koffiezetmachine kopen, gaan we de garantieperiode oprekken tot vijf jaar en willen we dat er bij plotse defecten een reservetoestel klaar staat, bij voorkeur 24/24 en aan huis geleverd. Improviseren met een zelfgemaakte filter en wc-papier, daar beginnen we vandaag niet meer aan.

Wie met een gerust gemoed door het leven wil, die verzekert zich te pletter. Living on the edge, daar doen wij niet meer aan mee. Alleen tijdens een namiddag teambuilding nemen we nog wat risico door aan een rots te hangen, weliswaar met zeven koorden en een stalen kabel en niet zonder dat we eerst het plaatselijke ziekenhuis van onze zotte plannen op de hoogte hebben gebracht. Tegenwoordig lopen we vooruit op het potentiële gevaar. Daar verdienen allerlei maatschappijen goed geld aan, en wij kopen ons zekerheid.

Daarom ook krijgen de mensen van Waregem huisarrest tijdens het bezoek van de Amerikaanse president. Er zou eens iemand op het idee moeten komen om in zijn deurgat te gaan staan en met een jachtgeweer op Obama te mikken. We hebben vijftig jaar geleden al iets in die trant meegemaakt in Dallas. En Dallas ligt niet eens aan de Gaverbeek.

Toch zijn er van die gigantische bedreigingen die we wél zien aankomen, maar die we collectief verdringen. De klimaatverandering bijvoorbeeld.

Amerika doet weinig om zich daartegen de verzekeren. Zou de opwarming van de aarde nochtans geen reëler gevaar vormen dan het risico dat er zich in Waregem een lone wolf verschanst, gelieerd met Al-Qaeda? Zijn intussen niet haast alle wetenschappers in de hele wereld het daarover eens?

En waar zijn wij mee bezig, hier in België? Vorige week nog slaagden onze overheden er door onderling geruzie alweer niet in om een klimaatplan uit te werken met een verdeelsleutel over wie er de volgende jaren welke inspanningen moet doen. Zolang dat niet beslist is, weet niemand wat het koersdoel is. Allerlei ministers en hun administratief gevolg raken er niet uit. Dat haalt hier niet eens het nieuws meer. De film van Al Gore is allang vergeten. Dat een groot vliegtuig van de radar verdween, is intrigerend. Dat we een groot onheil moedwillig van de radar duwen, is nog veel frappanter. En dat is pas echt an inconvenient truth.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s