Van vijand vergist

De vakbondsbetoging in Brussel eindigde vorige vrijdag een beetje in mineur. Er kwamen projectielen aan te pas en bijgevolg ook het waterkanon en de pepperspray. Het grootste slachtoffer was een politieman die tevens vakbondslid was en graag wilde bemiddelen. Maar een steen die vanuit de manifestanten kwam, week van zijn koers af en plots lag de bemiddelaar geveld op het asfalt. Er kwam bloed uit zijn hoofd en hij keek nogal beduusd.

Het was de droevige ontsporing van een grote betoging die voor de rest ordentelijk verlopen was. Ze was georganiseerd door de vakbonden en gericht tegen het beleid van de Europese Unie. Europa is niet sociaal, zo klonk het. Europa legt massa’s besparingen op en organiseert sociale dumping.

Vorige week werd ook het VRT-onderzoek De foto van Vlaanderen toegelicht. Vlamingen zijn in hoofdzaak bangerds, zo leerden we. In de top vijf van de grote angsten zat ook diezelfde schrik voor goedkope arbeidskrachten uit andere Europese landen. Amper 8 procent van de Vlamingen maakt zich daar geen zorgen over. We willen klaarblijkelijk minder Litouwse camions op onze wegen, minder Poolse loodgieters en minder Bulgaren in de fruitpluk. Dat is in vele gevallen nogal hypocriet. Alsof er hier ook maar één Litouwse camion zou rijden als de Vlamingen niet in groten getale zouden uitwijken naar supermarkten waar het een paar cent goedkoper is omdat ze op het transport bespaard hebben. Alsof er hier ook maar één Poolse loodgieter zou werken als wij hem niet zouden aannemen omdat hij voor geen geld een badkamer wil installeren. Wat zouden we dan willen? Dat onze fermettes uitsluitend verbouwd worden door stoere Vlaamse jongens met een plaatselijk accent, zonder dat er bestelwagens met een buitenlandse nummerplaat voor de deur staan? En dat allemaal in het wit en voor de prijs van een Bulgaar?

Als het gaat over de vrees voor goedkope buitenlandse arbeidskrachten, dan zijn er delen van de bevolking die objectief gesproken meer recht van klagen hebben dan anderen. Zij worden vertegenwoordigd door de vakbonden. Ruwe bolsters, terecht bange pitten.

Terwijl de bewuste steen de verkeerde richting uit ging, werd even verderop Olli Rehn in brand gestoken. Of althans een lookalike in karton. Europees commissaris Rehn is het symbool geworden van het hardvochtige, asociale Europa. Hij zou de lidstaten dwingen om zich kapot te besparen en hij zwaait met boetes als landen te weinig begrotingsdiscipline aan de dag leggen. Eigenlijk was de bewuste steen voor Rehn bedoeld, maar die hield zich ver weg van de Friese ruiters. Als het op bangheid aankomt, moet hij niet onderdoen voor de modale Vlaming.

Maar eigenlijk doet de commissaris gewoon wat hij moet doen en hij doet dat nog met veel compassie. Hij heeft die besparingen alleszins niet zelf uitgevonden. Hij voert simpelweg een Europese wet uit en dat is nu precies zijn taak. Die wet uit 2011 zegt dat begrotingen niet mogen ontsporen en dat landen die over de schreef gaan een sanctie moeten krijgen. Ze is er slechts gekomen omdat er zowel in het Europees Parlement als in de Raad van ministers een meerderheid voor was. In het parlement was het nog vrij nipt. De groenen en de meeste sociaal-democraten verzetten zich, maar een centrum-rechts blok keurde de zaak goed. Wie het daar niet mee eens is, kan er op 25 mei consequenties aan verbinden.

In de Raad van ministers, waar elke nationale regering deel van uitmaakt, ging het vlotter: alle lidstaten spraken zich expliciet uit voor meer discipline en harde sancties. Ook België verzette zich niet. Net zomin als andere landen waar sociaal-democraten in de regering zitten.

Over Europese beslissingen laten nationale politici graag een waas hangen. Daarmee wordt iedereen op het verkeerde been gezet, inclusief de vakbonden. Europese wetten worden ons zogezegd van bovenaf opgelegd. Of het is Angela Merkel die ze ons door de strot duwt. En Olli Rehn is het gezicht van het kwaad. Het is klaarblijkelijk comfortabel om altijd een zondebok achter de hand te hebben. Bij onpopulaire beslissingen verschuilen nationale politici zich achter een commissaris met nul charisma die zich amper verdedigt. Dat diezelfde politici een ferme vinger in de Europese pap hebben, verzwijgen ze. De moed om zich tegen Europese beslissingen te verzetten, is er klaarblijkelijk niet. De moed om ze te verdedigen nog veel minder. Het democratisch deficit van Europa zit niet zozeer in de procedures van Europa. Het zit veel meer in de nevel die er in de lidstaten opzettelijk wordt rond gehangen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s