Wetstraat 200

Het wereldbeeld van enkele Wetstraatjournalisten ging vorige week fors wankelen. Met verbijstering namen ze er akte van dat CD&V Europa belangrijker vindt dan het premierschap. Het was de grootste verrassing sinds de ontdekking dat de aarde rond is.

Het was vermakelijk om te zien hoe ze zich de volgende uren en dagen in bochten wrongen om het allemaal te verklaren. Het was omdat Marianne Thyssen een braaf mens is, aan wie niets geweigerd kan worden. Of omdat het premierschap toch maar een protocollaire functie is. De christendemocraten waren blij dat ze ervan af waren!

Diezelfde journalisten hadden nochtans wekenlang op basis van betrouwbare lekken en goed ingelichte bronnen georakeld dat Kris Peeters met absolute stelligheid premier zou worden. Dat ­Didier Reynders naar de Commissie zou trekken, was een zekerheid van dik 100 procent en wie het anders zag, begreep er niets van.

Daarmee miskeken ze zich op de hardnekkigheid bij CD&V om een lange traditie met sterke Europafiguren te willen voortzetten. Maar ze onderschatten vooral het belang van Europa. Veel Wetstraatwatchers hebben last van collectieve bijziendheid. Ze hebben niet in de gaten dat de Wetstraat niet stopt aan huisnummer 16. De straat loopt nog verder, tot aan het Jubelpark. Met op de weg het ­Schumanplein, het hart van de Europawijk. Het Berlaymontgebouw, waar de Europese Commissie huist, ligt aan Wetstraat 200. Karel De Gucht was er de voorbije vijf jaar de Belgische bewoner. Als hij door de nationale pers geïnterviewd werd, was het vooral om zijn licht te laten schijnen op de benedenloop van de Wetstraat.

Tegenwoordig worden in het hogere deel van de Wetstraat nochtans veel meer beslissingen genomen. Sinds vorige week weten we dat Europese keuzes ook gevolgen hebben voor wie hier premier wordt. De krijtlijnen waarbinnen die premier kan werken, worden al langer vastgelegd aan die andere kant van de Wetstraat. In alle opzichten is er een verhuizing van macht aan de gang, maar aangezien het rondom de zestien gezellig is en er altijd genoeg straffe verhalen te verzamelen zijn om de voorpagina’s te vullen, waagt slechts een handvol journalisten zich hogerop in de straat.

Die laatsten hadden al langer in de gaten dat er behalve Belgische bekommernissen ook enkele Europese logica’s speelden. Jean-Claude Juncker zou als nieuwe commissievoorzitter pas het vertrouwen van het Europees Parlement krijgen als er voldoende vrouwen in zijn ploeg zaten. Dus verhoogde hij de druk op de laatste landen die nog iemand moesten voordragen om een vrouw te nomineren. Wie de puzzel als laatste moet vervolledigen, moet nu eenmaal rekening houden met de stukken die er al liggen.

Bovendien liet Juncker al enige tijd verstaan dat hij graag met Thyssen wilde samenwerken. Hij beloofde haar een belangrijke bevoegdheid, terwijl Reynders het zou moeten doen met de portefeuille Meertaligheid en Andere Trivialiteiten. In een interview met het VRT-journaal zette zijn woordvoerster dat nog eens op scherp. Dat interview was uiterst relevant. Als Juncker had laten verstaan dat hij ernaar uitkeek om copain Didier in zijn ploeg te hebben, dan zat Reynders vandaag al in de Berlaymont. Maar Juncker liet het omgekeerde blijken, en Didier is zijn copain niet.

De Belgische en de Europese logica botsten: om een intern probleem binnen de MR op te lossen, zou België zichzelf degraderen naar de marge van Europa. Dat zou te gek voor woorden zijn, maar het gros van de Wetstraatjournalisten zag er geen been in. Politici van de meer verstandige soort hadden nu wel door wat er op het spel stond.

De vraag blijft of Juncker zijn voorkeur zo expliciet mocht laten blijken. Commentatoren ergerden zich te pletter aan Junckers gebrek aan deontologie. Toch had de commissievoorzitter gelijk. Hij moet de volgende vijf jaar een team leiden dat resultaten moet boeken. Een vriendenclub moet dat niet worden, maar onderling vertrouwen helpt wel. Het is niet nodig dat de commissarissen gezamenlijk in korte broek op vakantie gaan en ’s avonds bij elkaar komen om Pictionary te spelen. Het is wel de bedoeling dat ze op elkaar kunnen rekenen, dat het prettig samenwerken is en dat de sfeer goed zit. Dat lukt ook op dat niveau nog altijd beter als mensen het met elkaar kunnen vinden. Dat Juncker daar aandacht voor heeft, is alvast erg slim.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s