Niveau drie

We vonden troost in de betogingen, we liketen de vrije mening op het internet, we zijn Charlie geweest en we stonden in de rij voor een krantje. We hadden de beste bedoelingen en deden wat we konden. Toen werd het tijd voor het beleid en voor maatregelen van bovenaf. Tot ver buiten Parijs vergaderden ministers en werden de experts erbij geroepen. Er kwamen lijsten met maatregelen, veiligheidsniveaus werden aangepast en het leger mocht uit de kazernes.

Terreur is schokkend. Mensen werden doodgeschoten omdat ze een tekening maakten, een tekenaar bewaakten of op het verkeerde moment naar de winkel gingen. Er moet gehandeld worden, want we willen niet dat het opnieuw gebeurt. Natuurlijk spelen ook emoties mee en onvermijdelijk verliezen we het perspectief wat uit het oog. Veel statistiek is er niet nodig om te bewijzen dat paracommando’s inzetten om dronken chauffeurs uit het verkeer te halen, meer levens redt dan ze inzetten tegen terreur. Terroristen komen brutaal en onverwacht en treffen onschuldigen. Doodrijders ook, maar daar raakten we aan gewoon en ze bedoelden het niet zo.

De strijd tegen terreur rechtvaardigt bijgevolg meer de inzet van buitengewone maatregelen dan andere kwalen van de tijd. De voxpop zegt het trouwens ook. Het televisienieuws toonde de man in de straat die vond dat er weer grenscontroles moeten komen. Dat het toch niet kan dat een terrorist in Brussel zijn wapens komt kopen en er dan Allah akbar prevelend mee naar Frankrijk reist zonder dat iemand even in zijn wagen kijkt. Her en der duiken Europese politici op die laten verstaan dat de binnengrenzen scherper in de gaten moeten worden gehouden.

Laten we ons even verplaatsen in het hoofd van de jihadi met slechte bedoelingen. Die tikte zonet in Brussel een kalasjnikov op de kop en wil nu via Luxemburg naar Frankrijk. Als die weet dat de controles zijn opgevoerd, rijdt hij vermoedelijk niet in een camionette met spreuken van de Profeet op de zijdeuren en een gepersonaliseerde nummerplaat van IS. Hij zal de grenspolitie trachten te misleiden, toch? Misschien doet hij zich voor als vakantieganger op weg naar de Côte d’Azur, met strooien hoed in plaats van bivakmuts en met een hawaïhemd. De automatische wapens liggen in de koffer onder de opblaasboot. Als we kans willen maken om onze jihadi te onderscheppen, moeten de controles grondig zijn. Elke wagen moet aan de kant. De grensbewakers moeten met spiegels onder de carrosserie kijken. Achter het bed van de mobilhome ligt mogelijk een raketwerper en in de grote valies zit misschien een bommengordel. Openmaken! Na een halfuur is het aan de volgende auto, en het is er verdorie weer een met een caravan. De file op de E411 reikt intussen tot in Namen.

Ook een jihadi heeft weinig zin in files en zoekt naar de kleinere wegen, of hij maakt een omtrekkende beweging via Nederland of Duitsland. Die overgangen moeten dus ook bewaakt worden en minstens even streng. En waarom zouden malafide kerels die gevochten hebben in Syrië hun plan niet kunnen trekken in de vallei van de Semois? Zouden die via de bossen van Orval niet over de grens raken?

Als we het menen met die grenscontroles, dan moeten we het direct serieus doen. Wachttorens dus en zoeklichten, bunkers ook en patrouilles met barse soldaten in een kaki uniform, een mijnenveld en prikkeldraad rond het land, met stroom erop in hoog voltage. Het budget voor het leger moet niet naar omlaag, het moet minimaal verdubbeld worden. In het andere geval maken we het alleen onszelf lastig, en niet de goed getrainde terrorist die zelden oliedom is.

Als politiemensen hun dienstwapen meenemen naar huis, wordt het risico op een accident dan niet groter dan de kans dat de agent met zijn pistool de wilde plannen kan verijdelen van een getrainde strijder met een diep geloof en een kalasjnikov?

We moeten Amerika niet achterna, waar de war on terror op te veel fronten faalde en vreselijk contraproductief werd. Vele maatregelen die genomen zijn of nu op stapel staan, hier en elders in Europa, wakkeren onvermijdelijk angst aan. Sommige missen bovendien nog elk effect. In onze regering zijn er stemmen die de vrees oppoken. Er zijn er gelukkig ook die het nog hebben over onze vrijheden en rechten, en dat we die niet te grabbel mogen gooien. Veiligheidsniveau drie mag geen alibi zijn voor beleidsmakers om er het hoofd bij te verliezen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s