Mijn gedacht

Cara Pils blijft Cara Pils en dat is het gevolg van een petitie, opgezet door verontruste gebruikers. Strijden voor de juiste zaak gaat vandaag dankzij het internet betrekkelijk eenvoudig in zijn werk. Met dank aan Avaaz of de juiste hashtag bent u rebel vanuit uw fauteuil.

Zelf heb ik recent nog meegewerkt aan de redding van de bijen, ik heb geprotesteerd tegen het uitdelen van zweepslagen aan een blogger in Saudi-Arabië en als ik het me goed herinner, heb ik ook iets ondernomen tegen een Canadees die op zeehonden wilde jagen. Dankzij de onlinepetitie kan iedereen in een paar uur tijd al snel honderd goede daden verrichten en met een minimale inspanning van de wereld een betere plek maken. Als u even tijd maakt om naar petitie.be te surfen, dan kunt u de veerdienst aan het sas van Denderbelle behoeden voor afschaffing of zich verzetten tegen de geplande afsluiting van de Leuvensesteenweg in Tervuren.

Ook de Europese Unie, die zich steeds opnieuw en vaker dan andere bestuursniveaus moet verantwoorden voor democratische tekorten, heeft de internetpetitie ontdekt. Sinds 2012 bestaat officieel de mogelijkheid om een Europees burgerinitiatief te lanceren. Wie in een jaar tijd een miljoen handtekeningen verzamelt, verdeeld over minstens zeven lidstaten, kan een thema op de Europese agenda katapulteren. Het is te zeggen, er zal een hoorzitting georganiseerd worden in het Europees Parlement en de initiatiefnemers kunnen bij de Commissie hun voorstel toelichten. Maar die is niet verplicht om er ook daadwerkelijk opvolging aan te geven.

Vorige week besliste het Europees Parlement om werk te maken van een grondige evaluatie van het burgerinitiatief, drie jaar nadat het van start is gegaan. Het moet allemaal ernstiger worden genomen, zo valt te horen, want het succes valt tegen. Het eerste initiatief dat erin slaagde om een miljoen handtekeningen te verzamelen, ging over het verbod om onderzoek te doen waarbij menselijke embryo’s betrokken zijn. Het werd opgezet door erg conservatieve organisaties die zwaaien met God en met de paus, vooral de vorige. Linkse kringen waren blij dat de Commissie deed alsof haar neus bloedde. Even later werd een tweede petitie succesvol afgerond. Deze keer ging het over het recht op water, een eerder progressief voorstel. De initiatiefnemers werden beleefd ontvangen door het parlement en de Commissie. Ze kregen een koffie en een goed halfuur om hun gedacht te zeggen, en daarmee was de kous af.

Intussen werden er haast vijftig initiatieven opgestart, waarvan het overgrote deel nooit aan het miljoen handtekeningen raakte. Vele werden al voor de start als onontvankelijk beoordeeld, omdat het over thema’s ging waarover Europa niets te zeggen heeft. Vandaag lopen er nog amper drie petities. Daarom gaan nu stemmen op om alles grondig te hervormen. De registratie van de handtekeningen moet eenvoudiger en een geslaagde campagne moet achteraf een meer ernstige opvolging krijgen. Overigens vormde de vraag voor een laagdrempeliger burgerinitiatief zelf ook al de inzet van een burgerinitiatief, dat evenwel niet het vereiste aantal steunbetuigingen binnenhaalde en daarmee meteen zijn punt maakte.

Het is vandaag mogelijk om met weinig middelen ingewikkelde discussies op gang te trekken en daarbij veel volk te betrekken. U zegt uw mening en dankzij het internet kunt u daaraan ruime ruchtbaarheid geven en steun verzamelen van mensen die uw ideeën onderschrijven. Het Europese burgerinitiatief doet dat bovendien over de grenzen heen en in vele talen tegelijk. En zelfs al circuleren er wilde petities over thema’s die niet aan de orde zijn, absurd of van bedenkelijk allooi, het blijft een goede zaak voor de politieke dialoog. Maar moet het per se méér ambitie hebben? Zijn een like of een klik niet te vrijblijvend om te worden opgewaardeerd tot de hoeksteen van de democratie?

Zit die Unie werkelijk zo slecht in elkaar dat internetpetities de Europese democratie moeten redden? Er is al een rechtstreeks verkozen parlement dat het laatste woord heeft over haast alle wetten. Er is een Raad met 28 ministers die zich elk voor hun nationale parlement moeten verantwoorden. De Commissie, die voorstellen doet en toekijkt op de uitvoering van wetgeving, gaat pas van start nadat elke kandidaat-commissaris een examen heeft afgelegd in het Europees Parlement. Dat parlement kan de Commissie bovendien op elk moment naar huis sturen met een motie van wantrouwen. Als we de nationale democratieën, met hun ja-knikparlementen, als vergelijkingspunt nemen, doet de Europese Unie het wat democratie betreft dan niet al minstens even goed?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s