Australië begot

Volgens geoefende Eurosong-watchers viel het mee deze keer. Geen vrouwen met baarden, geen monsterlijke maskers, amper vuurwerkfonteinen, slechts één brandende piano. Wij blikken tevreden terug op deze editie met de vierde plek van onze Loïc en zijn ritme binnenin.

Het neemt niet weg dat het festival veel van zijn pluimen verloor. Als er nog pluimen aan te pas komen, zitten ze daar waar ze niet hoeven te zitten. Ergens in de loop van de geschiedenis liep het fout. Vroeger, in de tijd van Waterloo, Vicky Leandros en Gente di Mare, was het gezellig. Er waren glitters en confetti, doorkijkjurken en al eens een homo van wie we het niet wisten, maar dat was functioneel, ter ondersteuning van patriottische liedjes of spirituele ballades. Nadien is het ontspoord, ongeveer toen de Oost-Europeanen erbij kwamen met hun corrupte jury’s en hun vriendjespolitiek. Om nog op te vallen moest je niet speciaal goed zingen, wel zotte dingen doen. Die kermis van de wansmaak past niet meer op de publieke omroep, horen we al een tijdje. Het is meer iets voor een marginaal kanaal op de betaaltelevisie, bij voorkeur ver na middernacht. Daar mag het feestje stilaan uitdoven.Er is nog een Europees project waar de klad in zou zitten: de Europese Unie. De populariteit zit op een dieptepunt en sinds de komst van de Oost-Europese landen is de gezelligheid weg. De invoering van de euro was megalomaan, de Chinezen liggen op de loer en Poetin wacht alleen nog zijn moment af om stukken Unie in te lijven. We zijn het avondland, en het loopt stilaan op zijn einde.

Thierry Baudet en Nigel Farage zeggen het al lang, maar vandaag zijn er veel meer kenners die de degradatie van de Unie voorspellen, tenzij alles direct en drastisch anders wordt. Maar iedereen weet dat het niet drastisch anders wordt, en zeker niet direct. Ze heten Jonathan Holslag of Johan Van Overtveldt, althans vóór hij minister werd. Ze ademen pessimisme uit, schrijven er boeken over en vinden dat we niet goed bezig zijn. We pikken ze graag en gretig op, de verhalen die mismoedig maken. Ze krijgen voorpagina’s en airplay.

Intussen wil de hele wereld wel nog zaken doen met Europa. Chinese firma’s volgen onze regels omdat ze onze markt niet willen verliezen. De allergrootste bedrijven houden zich aan onze wetten. De Europese Commissie is de enige instelling ter wereld die het aandurft om Microsoft miljardenboetes op te leggen. De Unie is een magneet. Vluchtelingen riskeren hun leven op de Middellandse Zee om naar hier te komen. De zes oorspronkelijke lidstaten werden er achtentwintig en de wachtkamer blijft gevuld. Tot vijfentwintig jaar geleden kenden Oost-Europeanen geen vrije verkiezingen. Intussen nemen ze op alle vlakken onze regels over. Wellicht doen ze dat nog niet perfect, maar de evolutie blijft opmerkelijk. Als de Amerikanen normen willen verspreiden, sturen ze vliegdekschepen. Europa zwaait met de wortel van de uitbreiding en het werkt beter.

De recente Europese geschiedenis is ook een verhaal van foute keuzes en gemiste kansen. Maar de aantrekkingskracht van de Unie blijft immens en dat moet niet verwonderen. Ze is een oase van rust en stabiliteit en welvaart. Nergens anders is de koopkracht van een half miljard mensen zo hoog, leven ze zo lang of is de sociale bescherming zo goed uitgewerkt. Dat komt minstens gedeeltelijk door de samenwerking die hier zestig jaar geleden ontstond. Die integratie gaat verder, meestal traag, soms schoksgewijs. Het is nooit anders geweest. De wereld ziet er vandaag anders uit, daar houden we maar beter rekening mee. Maar de radicale omwentelingen die her en der bepleit worden, omdat het water ons aan de lippen zou staan, zullen zich niet voordoen. Tussen het conservatisme van te veel politici en de luchtkastelen van te veel waarnemers, ligt nog een heel veld aan mogelijkheden om een constructief beleid te voeren. We moeten vooral blijven uitgaan van de troeven die we hebben. De omgeving ziet ze blijkbaar eerder dan wijzelf.

Intussen zijn er de kijkcijfers van Eurosong: tweehonderd miljoen. Al het geleuter van de mopperaars ten spijt, blijft dat een succes. Australië wilde dit jaar zelfs meedoen. Australië! Van veel verder kunnen ze niet komen. Honderdduizenden kropen ginds uit hun bed, in het midden van de nacht, om naar ons festival te kijken. We onderschatten de aantrekkingskracht van vandaag, zoals we de geschiedenis wel eens te veel idealiseren. Het verleden, dat was niet alleen Sandra Kim. Dat was ook Pas de Deux en Linda Lepomme. Zoals het vandaag ook niet alleen de freakshow met het kinky kantje is. Een toonvaste jongen met een goed idee, daar raken we al ver mee. We gonna rappabab tonight! Geen idee wat het wil zeggen, maar het is vast constructiever dan eindeloos gemekker.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s