De schaal van volheid

Ik moet maar eens in mijn pen kruipen, dacht de burgemeester van Antwerpen. Dat had minder te maken met de Boekenbeurs in zijn stad dan met de aanwezigheid van vluchtelingen. Hij schreef een brief aan Europese politici ter rechterzijde. De boodschap liet zich samenvatten in vier woorden: het land is vol. We bereikten de limiet, voegde hij daar in elk interview aan toe.

De staatssecretaris voor Asiel en Migratie deed er in een interview met De Morgen nog een schep bovenop: ‘de situatie is on-houd-baar’, met klemtoon op elke lettergreep. België dreigt het putje van Europa te worden, zo voegde hij er nog aan toe. Een rake metafoor zal onze staatssecretaris nooit laten liggen. In het putje stinkt het en stroomt de vuiligheid samen. Vluchtelingen en drek, voor sommigen is het allemaal hetzelfde.

Ook Jan Becaus, senator voor de N-VA, liet de voorbije dagen van zich horen: in een column op doorbraak.be vroeg hij om cijfers. Er is te veel onduidelijkheid, te veel vaagheid. Dan denken mensen snel van alles, en niet noodzakelijk het juiste, zo schreef hij. De Senaat houdt politici alert. In een ingewikkeld debat is er behoefte aan gegevens die concreet en helder zijn, niet aan intuïtie of insinuatie.

Dus hoe zit dat nu met het land dat vol zou zijn? Wat is vol? Heeft iemand dat becijferd? Bestaat er een formule voor? Is er een schaal van volheid? Staan wij dan helemaal van boven? Is Antwerpen vol? Is Herstappe vol? Zou Aalter al vol zijn? En hoe zit het met Libanon of Turkije? Die landen zijn blijkbaar nog niet vol, zo begrijpen we uit de brief van de burgemeester. Zij moeten namelijk nog meer vluchtelingen opvangen. Naar verhouding vangen ze er nochtans al vele keren meer op dan wij. Ingewikkelde formule moet dat zijn.

Wat kost ons deze volheid, vraagt ­Becaus zich nog af. Zoveel als de subsidiëring van bedrijfswagens? Evenveel als een Joint Strike Fighter? En ‘on-houd-baar’, hoe moeten we dat zien? Wat als we voorbij ‘on-houd-baar’ gaan? Volgende week dus, of anders volgende maand. Is de Apocalyps dan nabij? Halen we kerst nog? Moeten we straks zelf op de loop? Gelukkig is er volgens de berekeningen van de burgemeester nog plaats in Turkije en in Libanon.

Goed beleid gaat uit van strakke analyse, niet van buikgevoel. Dat neemt niet weg dat de uitdaging er een van formaat is. Laten we daar niet onnozel over doen, dit wordt een hele klus, en al zeker voor de grote steden.

Diversiteit is prettig als ze zich beperkt tot een Congolees die goed kan voetballen, een Chinees met culinaire plannen in een leegstaand pand of een paar genaturaliseerde Afrikanen die onze medaillekansen op de volgende Olympische Spelen fors doen stijgen. Maar de realiteit is complexer, en bij de asielzoekers zitten niet alleen Syrische gezinnetjes met een papa die alles kent van computers, een mama die iets in de zorgsector doet, en een dochtertje met ­bambi-ogen dat al weet dat Hanne de nieuwe rosse is, en Klaasje de blonde.

Niet iedereen die hier aanspoelt, is van het type knuffelvluchteling. Er zijn ook Bulgaarse bedelaars waar we liever niet van weten, kerels uit het Midden-Oosten die een eigenaardige kijk hebben op vrouwenrechten, fanatieke homohaters van Noord-Afrikaanse oorsprong die minder problemen hebben met onverdoofd slachten dan met het Nederlands.

Laat dat allemaal maar eens samenleven in eenzelfde stad. Dat geeft problemen op het vlak van onderwijs, veiligheid en huisvesting, sociaal en cultureel. Het vraagt vooral om creatief beleid, niet om gore metaforen of om bangmakerij. Ideaal wordt het nooit. Maar niemand heeft ooit gezegd dat het gemakkelijk zou worden, burgemeester zijn van een grote stad of staatssecretaris voor Asiel.

Het zou natuurlijk minder ingewikkeld zijn zonder vluchtelingen, zonder oorlogen in de omgeving, als rijkdom eerlijker verspreid was en alleman van goede wil. Maar de wereld is geen roze wolk en er is behoorlijk wat ellende. In moeilijke omstandigheden moeten we een en ander zien te managen. Van alle wolken wonen wij, in West-Europa, wel op de meest rozige. Onze draagkracht is niet eindeloos, maar wel groter dan elders. Dat geeft ons extra verantwoordelijkheid. We kunnen die niet van ons afschuiven met een bordje ‘volzet’. We zaaien zo de kiemen van nog meer ellende en lossen er geen probleem mee op. We scoren er wel hoog mee op de schaal van het politiek opportunisme.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s