Majeur probleem van schijnheiligheid

Er ligt een bom onder de regering en ze heet niet Kris Peeters. Het is eens wat anders. De N-VA betwist de juridische beslissingen in de visumkwestie en stelt terstond de hele rechterlijke orde in vraag.

Als straks in hoger beroep de beslissing van de lagere rechters wordt gevolgd, dan is er, aldus Bart De Wever, een majeur politiek probleem. Dat klinkt bombastisch en dat is het ook. Het dreigement is bovendien scabreus. Een eventuele regeringscrisis wordt nu de schuld van de rechters. Als ze niet de ‘juiste’ beslissing nemen, wat dan? Moeten ze worden afgezet? Vervangen door soortgenoten die wél doen wat De Wever wil? Moet het recht voortaan gesproken worden door de vierschaar van de N-VA? Tot zover dan de ongebonden rechtspraak, tot daar de scheiding der machten.

Dit dossier legde al een heel juridisch traject af, zowel administratief als burgerlijk. Het gaat dus niet om één Franstalige rechter die een grote kemel schoot en de zaak, met de woorden van De Wever, ‘niet correct’ en ‘niet wettelijk’ aanpakte. Anders was die rechter wel teruggefloten. Zo te zien zijn er juridische argumenten voor een visie die niet voor de volle honderd procent samenvalt met die van De Wever. Blijft die visie straks overeind? Dat weten we niet.

Voor we onze humanitaire kant tonen, vragen we vluchtelingen hun leven te riskeren

In Gent wordt het Lam Gods gerestaureerd, maar de Rechtvaardige Rechters duiken niet op. Schappelijke rechters zijn kennelijk moeilijk te vinden. Niet elke rechterlijke beslissing staat iedereen aan. Daarom spreken we over onafhankelijke rechtspraak, los van de waan van de dag, maar altijd binnen het kader van de wet. Soms is dat kader vaag of zitten er tegenstellingen in. Dan gaan rechters aan de slag, en ja: zij interpreteren.

Wat de visumkwestie warrig maakt, en vatbaar voor allerlei interpretaties, is dat onze aanpak van de vluchtelingen misvormd en verwrongen is. Langs de ene kant is er het beleid ten aanzien van degenen die hier aankomen. Zodra ze hun asielaanvraag indienen, worden ze correct behandeld. Maar langs de andere kant maken we het hen wel onmogelijk om hier op legale wijze te raken. Ze worden afgezet door mensensmokkelaars, moeten in kaduke boten kruipen en strompelen over prikkeldraad. Voor wie de tocht overleeft, zetten we dan ons liefdadigste gezicht op.

Dat is hypocriet en pervers: we hangen de Pater Damiaan uit door mensen in nood op te vangen in onze asielcentra. Maar er is geen kanaal om menswaardig naar hier te komen. Voor we onze humanitaire kant tonen, vragen we aan vluchtelingen om wetten te overtreden en hun leven te riskeren. Dit is een majeur probleem van schijnheiligheid. Logischerwijs botsen er dan allerlei principes en voorschriften, ook juridisch.

Het vluchtelingenvraagstuk is niet eenvoudig op te lossen. Het is wankelen van deeloplossing naar deeloplossing. Nu ligt er dus een vraag voor over het toekennen van een humanitair visum om legaal naar Europa te reizen. Zo’n visum kan consequent worden voorbehouden voor specifieke gevallen. Er zijn heus geen duizenden Syriërs die er dan voor in aanmerking komen. Met de gevreesde precedentswaarde valt het dus wel mee.

Toch wordt kwistig geklaagd. Wat denkt de rest van de wereld eigenlijk?! Straks reist iedereen zomaar naar Europa, hallo zeg! Zelf vinden wij, Europeanen, het vanzelfsprekend dat we de hele wereldbol rondtoeren, te land, ter zee en in de lucht. Voor wat euro’s en twee pasfoto’s kopen we een visum voor elk land. Voor het overgrote deel van de wereldbevolking is dat ondenkbaar: een gemiddelde Afrikaan of Aziaat raakt nooit aan een visum om naar hier te reizen. We weigeren het botweg in onze ambassades. Visa zijn altijd een gunst. We zijn van mening dat wij er voor elk land een moeten krijgen, maar willen er geen geven.

We wentelen ons graag in zelfbeklag. De boze wereld doet ons veel onrecht aan. Met de truc van het humanitaire visum komen profiteurs de zaken hier ontwrichten. Het grootste slachtoffer van het conflict in Syrië is tegenwoordig Theo Francken. Foute rechters dwarsbomen zijn plannen om de Vlaming voor vluchtelingen te behoeden. Dus moeten we Francken helpen, met hashtag en al. In het kader van de warmste week moeten we misschien een activiteit verzinnen om geld in te zamelen voor de dwangsom. Solidariteit, daar draait het in deze dagen voor kerst tenslotte om.

Advertisements